header7
LANGEVEEN - Vrouwelijke drummers zijn nog altijd zeldzaam. Betsie Kienhuis uit Langeveen (73) is er zo een. Al zestig jaar bepaalt muziek het ritme van haar leven. Deze week begon ze nog aan haar zoveelste uitdaging: de bruiloftsband De Helena’s uit Ootmarsum. „Drummen is net als zwemmen: het gaat vanzelf en je verleert het nooit.” Hoe vaak kreeg ze het niet te horen tijdens een van haar vele optredens? Dan was het haar beurt als drummer om een liedje mee te zingen en hoorde ze het publiek na afloop zeggen: „Verdomd, het is toch een vrouw.” Ze vertelt het met een grote glimlach, Betsie Kienhuis-Engberts uit Langeveen. Wat voor anderen een reden was om zich te verbazen, dat was voor haar altijd volstrekt normaal. „Drummen zit gewoon in me. Ik wil altijd bewegen. Zelfs als ik sta te koken, dan tik ik tussendoor nog snel even wat op een pan. Tegenwoordig zijn er wel meer vrouwelijke drummers, maar in de begintijd was ik de enige. Des te mooier vond ik het om te laten horen wat ik kon.” Ze zit in het vaste repetitielokaal van haar nieuwe band: de Helena’s uit Ootmarsum. Achter haar, precies op de plek waar ze achter het nieuw gekochte drumstel zit, staat haar voorganger Frans Heerink groot op de foto. Zijn plotselinge dood vorig jaar was voor de 52 jaar oude band reden om haar als opvolger te vragen. „Ze belden me of ik toevallig niet iemand wist. ‘Maar je mag het ook zelf doen’, voegden ze eraan toe. Ze kenden me goed. Ze zijn van mijn generatie. We zijn ongeveer tegelijk begonnen. Het waren de jaren 60. Overal in de dorpen zag je opeens allerlei bands ontstaan. Het hing in de lucht. Dat was misschien ook wel de reden dat ik begonnen ben met muziek. Je was jong. Ik wilde wat te doen hebben. Dansen. Bewegen. En voordat je het weet zit je dan achter de drums.” De Helena’s, 1969 opgericht in Ootmarsum, waren in de gouden jaren goed voor zo’n vier optredens per maand. Nu met het klimmen der jaren speelt de band vooral op verzoek. Twee mannen van het eerste uur zijn inmiddels weggevallen. Vooral de dood van Frans Heerink hakte erin. Tijdens de laatste repetitie met hem, speciaal op zijn verzoek, speelden ze nog één keer hun favoriete nummer: Time is tight. „Een prachtig nummer, met een prachtig ritme dat ik inmiddels wel kan dromen. We spelen het na afloop van elke repetitie. Frans zelf kijkt dan op me neer. Ik was vereerd dat ze me hebben gevraagd. De band heeft zich echt wel even afgevraagd om door te gaan. Frans zelf echter heeft tijdens die laatste repetitie aangegeven: ‘Jongs, ie möt mie belov’n: deurgoan’. Het is heel mooi dat dat nu ook echt gebeurd.” Ze komt uit een groot gezin in Harbrinkhoek. Negen kinderen hadden ze thuis. Alleen Betsie had iets met muziek. Op haar 13de werd ze lid van de drumband van de muziekvereniging De Eendracht in Almelo. Een paar later kocht ze haar eerste drumstel, afkomstig van de Victorino’s, ook al zo’n band die destijds furore maakte op bruiloften en partijen. „Er werd in die tijd gewoon veel getrouwd. En overal moest muziek bij. Als muzikant kwam je handen en voeten tekort.” Vijf jaar lang speelde ze in The Little Stars. Na een korte onderbreking volgde het Orion Combo. „Allemaal mannen. Ze droegen van die pakken met strikjes. Daar zat ik dan als enige vrouw tussen, in aangepaste kleding. Zo’n pak is voor een vrouw geen gezicht.” Nederlandstalige nummers hadden haar voorkeur. Corry & De Rekels. Rob de Nijs. Ze schreef zelfs drie nummers zelf. Ze werden uitgebracht als single en zijn nu nog op Spotify te vinden. „Niet slecht toch voor iemand die geen noot kan lezen...?” Muziekles heeft ze nooit gehad. Drummen leerde Betsie Kienhuis zichzelf. Een kwestie van timing en ritme-gevoel. „Muziek moet je niet beredeneren, maar aanvoelen. Ik hoef een nummer maar één keer te horen en ik zit er middenin. Drummen is net als zwemmen: het gaat vanzelf en je verleert het nooit.” Twee avonden in de week is ze voor de muziek op pad. Met de Helena’s repeteert ze op woensdag. Meer moet het ook niet worden. Lang geleden, toen ze nog verkering had, heeft de muziek haar bijna de relatie gekost. „Mijn toekomstige echtgenoot stelde me voor de keus: of de verkering uit of stoppen met drummen. Het werd dus het laatste. Hoe belangrijk de muziek ook is, één ding is nog belangrijker: de liefde.” Vooralsnog weet ze van geen ophouden. Integendeel. Drummen doet Betsie op het ritme van het leven, het liefst tot in de eeuwigheid. Onlangs kocht ze nog een nieuw drumstel, speciaal voor De Helena’s. Ze is er blij mee. „De één koopt een rollator, ik een drumstel. Drummen geeft me energie. Zolang het kan ga ik door.”

vandaag 69

gisteren 76

deze week 471

afgelopen maand 2029

tot nu toe 174465

Kubik-Rubik Joomla! Extensions


Hier adverteren? Bij afname van een recensie: 1e maand gratis!

daarna € 17,49 per maand 


museumaalten-add
singingvoices-add
Berts Music productions