header7

BORCULO - De Weg, dat is een harp, een landkaart, een koffer. En de vrouw die het allemaal meemaakte: Ekaterina Levental. Met zang, dans en muziek neemt ze je mee in haar eigen migratieverhaal. Over de twee parallelle werelden die haar hebben gevormd: de harde werkelijkheid en een fantasiewereld om naar toe te ontsnappen. „Ik wil invoelbaar maken hoe het is om ontheemd te zijn.”

Het project De Weg ontwierp Ekaterina Levental in 2015, samen met haar partner Chris Koolmees. Het behoort tot het autobiografische drieluik De Weg - De Grens – Schoppenvrouw. Niet politiek getint of opinievormend. Puur menselijk, vanuit het perspectief van het kind dat ze destijds was. Het vertelconcert, met een heel actueel thema, begint met het meisje van acht en eindigt met de puber van zestien. Haar verhaal begeleidt ze met composities als La Cenerentola (Assepoester) van Rossini, Danse Macabre van Saint-Saëns en Beethovens Negende Symfonie. „Met kleine, alledaagse, herkenbare dingen breng ik het gevoel van ontheemd zijn dichtbij. Elkaar meenemend in ‘dit is hoe het gaat’”, legt ze uit. „En dit is ook precies waarom het werkt. Laatst zei iemand ‘Je hebt me iets gegeven waar ik niet bij kon, emoties die ik niet kende’. Dát lukt alleen met live experience.”

De Weg begint in Oekraïne, toen het thuisland van haar muzikale joodse familie. Waar haar oma, heldin én monster, een stempel drukt op haar prille leven. Het gezin Ivanov (het tweede huwelijk van Ekaterina’s moeder) vertrekt naar Oezbekistan, toen nog Sovjetrepubliek. In Tasjkent ontmoet Ekaterina de wereld van theater en ballet, van glitter en glamour. Een schril contrast met de wereld daarbuiten waar, na het uiteenvallen van de Sovjetunie, antisemitisme bedreigend wordt. Tegen dit decor ontstaat haar ultieme droom: sterven op het podium. Met hun kinderen vluchten de Ivanovs in 1990 naar Israël. „Op een ongelukkig moment, net als de Golfoorlog begint. Hoe ga je om met een gasmasker? Dat was het eerste wat we leerden”, vertelt ze. „Raketten werden afgevuurd. Een hel! Het getril van mij en alle anderen om mij heen. Wat je nu ziet in beelden uit Oekraïne. Het positieve is dat je relativeringsvermogen wordt opgeladen voor de rest van je leven.” Israël is niet het beloofde land. Na veel omzwervingen belanden ze in 1993 uiteindelijk in Amsterdam.


Rode draad vormen de voortdurende clashes tussen de harde realiteit en de fantasiewereld waarin ze wegdroomt. De Assepoester-droom, waarin jouw zware weg overgaat in een sprookje. „Als kind sta je machteloos, maar je leert ook dat je gedachten een ontsnappingsweg zijn. En gedachten kan niemand je afnemen.” In De Weg beschrijft ze hoe ze als kind kijkt naar de werkelijkheid. Het reilen en zeilen binnen de familie. Koffers inpakken. Smerige toiletten. Kleren die je draagt. Het eeuwige kots-zakje omdat je reisziekte hebt. De geuren, de mensen en wat ze zeggen. Leugens om bestwil om je doel te bereiken. „Chris vindt dat ik daar open over moet zijn en moet uitleggen hoe dit soort leugens ontstaan. De schaamte hierover voelt als een last”, bekent ze. „En dan het onrecht dat je ervaart omdat niemand je wil. Maar ook dat heeft positieve kanten. Na onze warme ontvangst in Haaksbergen ging ik keihard werken om te bewijzen dat ik de moeite waard ben. Dat het goed is dat ze me hier wél hebben opgenomen.” Hoewel Ekaterina al jaren in Amsterdam woont, voelt Twente als thuiskomen. Ze prijst zich gelukkig met de kansen die ze kreeg, met de mensen die op haar pad kwamen. En met haar eigen vechtlust. „Het had zó anders kunnen aflopen.”

vandaag 8

gisteren 117

deze week 8

afgelopen maand 2786

tot nu toe 207455

Kubik-Rubik Joomla! Extensions


Hier adverteren? Bij afname van een recensie: 1e maand gratis!

daarna € 17,49 per maand 


museumaalten-add
singingvoices-add
Berts Music productions