ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Ambrosia a cappella (Vera Westera- sopraan , Elke Jansen- mezzo , Linda Westera- alt , Alfred de Jonge- tenor , Christoph Mac-Carty- bariton  en Marko Maresch- bas). Programma: vocale jazz en pop

Waar die titel op slaat vertel ik straks wel. Vrijdagavond maakten wij in de Tor voor het eerst kennis met het zangsextet ‘Ambrosia a cappella’, drie dames en drie heren, die een wervelende show de zaal in slingerden. Een zaal die weer eens in huiskamerstijl was ingericht, en dat kwam vooral in de pauze goed van pas.

Het werd een avond vol sprankelende hoogstandjes van een sextet, dat pop, jazz, swing en verstilde romantiek afwisselde en dat deed vol vakmanschap en enthousiasme. Voorwaar een puike performance. Het begon met een drietal bekende songs: On a clear day, Nature boy (doet het ook in de jazzwereld altijd) en Scarborough Fair. Hoogtepunten voor de pauze vond ik I lost you, een gevoelige blues, waarbij bariton Christoph Mac-Carty zijn stem inruilde voor het begeleiden van alt-soliste Linda Westera op de Tor-vleugel, en Dobbin’s flowery vale, waarin een jonge vrouw in tranen haar geliefde ziet vertrekken.

Heel mooi na de pauze waren Poison tree (ik verwijs voor de voor mij onbegrijpelijke songtekst graag naar internet) en Virtual insanity, over een dystopische toekomst waarin de mensheid zo afhankelijk is geworden van technologie, dat de wereld nauwelijks nog kan functioneren. Het Tor-publiek beloonde de dames en heren met een warm en lang applaus en kreeg daarvoor nog twee toegiften als dank terug. Toegegeven: het raakvlak met jazz was dunnetjes, maar dat deerde niemand. En dat was puur alleen te danken aan het hoogstaande peil van de zangers en zangeressen: sopraan Vera Westera, mezzo Elke Jansen, alt Linda Westera, tenor Alfred de Jonge, bariton Christoph Mac-Carty en bas Marko Maresch.  

Maar nu de titel. Een van de dames vertelde al in het begin dat het zestal tijdens of na elke wekelijkse repetitie appelgebak met slagroom nuttigt. En die traditie wordt tijdens optredens voortgezet. Het is zogezegd hun Ambrosia of godenspijs, een kruid dat volgens de Griekse mythologie onsterfelijk maakt. Zo kon het dus gebeuren dat het sextet de pauze gebruikte door op het podium rond de tafel (die normaal naast de garderobe staat) te gaan zitten en zich de meegebrachte grote appeltaart met slagroom aan te snijden en goed te doen smaken. Er bleef voor het publiek helaas geen kruimeltje over. Ik durf de stelling aan dat dit het eerste avondmaal ooit bij een Tor-concert was. Misschien moeten we bij toekomstige ensembles in het contract opnemen dat zij voor het publiek enkele versnaperingen meenemen.           

Geschreven door: Ab Gellekink
Foto's van: Jan Geelen
Gehoord op: 19 september 2025