ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door The Ploctones (Efraïm Trujillo: tenor- en sopraansaxofoon, Anton Goudsmit: gitaar, Jeroen Vierdag: contrabas en basgitaar en Martijn Vink: drums). Programma: Back on the Ploc, met (meest) composities van Anton Goudsmit

Het feit, dat de Ploctones alweer bijna zeveneneenhalf jaren geleden Jazzpodium de Tor voor het laatst hadden bezocht, konden de heren zich nog wél herinneren. Kennelijk niet dat ze twee jaren dáárvoor hun 11(!)-jarig bestaan hadden gevierd. De bewering, dat het kwartet 17 jaren zou bestaan, kan afgedaan worden als een understatement: ik houd het op maar liefst 21 jaren. Belangrijker is echter de constatering, dat er van enige slijtage absoluut geen sprake is. Als jonge goden stortte het viertal zich op composities, meest uit de koker van de wervelwind Anton Goudsmit, die op zijn gitaar beukte, alsof het instrument een voortdurende afstraffing verdiende. Deze extatische energie gold overigens onverminderd voor de andere leden, die spontaan bijnamen bij mij naar boven toverden: Efraïm Trujillo ontpopte zich als de satan op de sax, Jeroen Vierdag was al snel voor mij het beest op de bas en Martijn Vink de drijver op de drums. Vooruit: ik gun Goudsmit ook nog een allitererende eretitel: de gigant op de gitaar.

Een concert van The Ploctones is niet om bij achterover te leunen, dat werd vanaf de eerste klanken van het openingsnummer Flare duidelijk. De funky sfeer werd voortgezet in Olé en de retorische vraag “of willen jullie iets rustigs?” kreeg als muzikaal antwoord de blues Hübsch. Het daaropvolgende Ben benieuwd voelde bijna aan als een ballad, met subtiel drumwerk van Martijn Vink, maar nog voor de pauze was het wild als vanouds, met de bekende stuiterende ritmes.

In Xyouzo (Ik zie je zo) meende ik een vette knipoog te herkennen naar de Griekse volksdans Misirlou en bij het als “romantisch” aangekondigde Dramatic chipmunk schoot mij ineens de term “symfonische jazz” te binnen: het klonk bijna als een lamento (klaagzang), smaakvol begeleid met behulp van brushes. De laatste drie stukken, inclusief de toegift, kende ik nog van eerdere concerten: Kont, Mond Dood (van Trujillo) en 050 (in 2018 al een “gouwe ouwe” genoemd).

Wim Sonneveld had het ooit in een -door Simon Carmiggelt geschreven- conférence over de dienstmededeling “Het plok is over”, nou deze (of dit) Ploc is nog lang niet over en het blijft keer op keer genieten, op griezelig hoog ploctonisch niveau         

Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 26 september 2025