ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Loek van den Berg Quintet (Loek van den Berg -alt- en sopraansax en duduk, Nathan Surquin -trombone), Aseo Friesacher -piano, Cas Jiskoot -contrabas en basgitaar en Tim Hennekes -drums. Programma: eigen werk van twee albums

De kop boven deze recensie dekte geheel de lading. De zaal was weliswaar niet geheel gevuld, maar de gemiddelde leeftijd was beduidend lager dan op een doorsnee Tor-avond. Dit is hoopgevend voor de toekomst: in plaats van te vergrijzen hoort jazz ook een jonger publiek aan te spreken. Er werden stukken gespeeld van al twee eerder uitgebrachte albums: Wayfarer (2022), niet te verwarren met het gelijknamige album van Jan Gabarek uit 1983, en het recentere Seafarer (begin 2025). Als een soort suite klonken de twee aaneengesmede openingsnummers Seafarer part 1 en Seafarer part 2, vaak dromerig van sfeer. Jammer dat het gezang (geneurie?) van de pianist Aseo Friesacher amper te horen was. Opvallend mooi vond ik de timbrecombinatie van het hout (saxofoon) en koper (trombone), uiterst muzikaal bespeeld door respectievelijk naamgever Loek van den Berg en Nathan Surquin.

Opvallend was de voorliefde voor mineur-toonsoorten, waarin het gros geschreven bleek. Toch was er voor somberheid zeker geen plaats, misschien is het woord melancholie wat meer op z’n plaats. Contrabassist Cas Jiskoot hebben we al eerder kunnen bewonderen: in oktober en december 2023, een maand later, in januari 2024 en ook nu blijft de rasmuzikant niet weg: hij staat volgende week alweer op ditzelfde podium, als lid van het Jurjan Donkers Quintet. Slechts bij één stuk (Samnayah) verwisselde hij zijn contrabas voor de basgitaar. Ook Tim Hennekes, die inviel voor de aangekondigde Martin Hafizi is een “oudgediende”: hij was er al bij in 2019, in februari en eveneens in oktober 2023 en in het al eerder vermelde concert van begin vorig jaar. Wat kán deze man sfeervol drummen! Ook de pianist, Aseo Friesacher, liet zich niet onbetuigd en speelde de ene na de andere prachtige solopartij.

Er viel ons nog één muzikale verrassing te beurt: het bespelen van het Armeense dubbelrietinstrument de Duduk. Nu hoorde ik de pianist wél het thema meefluiten. Aan dit finalestuk Languages of the unheard werd direct een politiek statement verbonden: het vormde een muzikaal protest tegen de heersende intolerantie. Om het op z’n Engels te beamen: hear, hear!

Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 17 oktober 2025