ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Herak - Bulatkin Quartet (Miro Herak -vibrafoon), Daniel Bulatkin -piano), Johannes Fend – contrabas en Nikolas Tsangaris – drums. Programma: eigen werk
Wie zich -zoals ondergetekende- had ingesteld op een rustig avondje, met muziek in de stijl van Modern Jazz Quartet (met Milt Jackson), kwam bedrogen uit. Al vrij snel werd duidelijk dat Miro Herak zich ontpopte als vierstokkig monster, die achteroverleunen niet zou dulden. Zijn stijl was moderner van idioom dan het eerdergenoemde kwartet zou vermoeden en dat was aanvankelijk even wennen. Wanneer was überhaupt dit instrument te horen geweest op dit jazzpodium in het afgelopen decennium? De meest recente bespeler was Helmut ten Have, tijdens de voorlaatste WAK-avond. Een jaar daarvoor hoorden we -bij wijze van verrassing- Mees Siderius, in 2020 Hein de Jong en Hans Kerkhoff zelfs tweemaal: in 2018 en 2015. In datzelfde jaar was ook nog eens Frits Landesbergen te gast, met toen twee jazzreuzen die we volgende week mogen verwelkomen: Maarten van der Grinten en Jan Voogd. Dus om nu te beweren, dat het instrument slechts hoog zelden te horen is, strookt niet geheel met de waarheid.
Toch smaakte het spel van Miro Herak naar meer. De muziek was verre van simpel, zeg maar gerust complex, maar samen met zijn drie medespelers (waaronder Nikolas Tsangaris als vervanger voor Martin Hafizi op drums) was de luisterervaring intens en dynamisch te noemen. Het was weer eens een typisch voorbeeld van het verschijnsel dat de som meer kan zijn dan het geheel der delen. Juist die eenheid maakte het interessant om naar te luisteren. Regelmatig eisten alle vier tegelijk een solorol op, in plaats van het geijkte op elkaar wachten.
Zoals gezegd: complex, maar daardoor weer uiterst boeiend. De mannen zochten bij herhaling de randjes op. Er moest zelfs een leesbril te pas komen aan de bladmuziek van de genoteerde compositie The simple things, waarbij piano en contrabas de melodie unisono (eenstemmig) lieten horen. Twee composities waren geclusterd tot een medley: The Golden Fish / The Wish en Lady of the lake / Close enough for love. Een toegift zat er niet in op deze avond, maar wél een uitspraak die absoluut een tegeltje verdient: “Jazz is het laatste muziekgenre dat AI zal kunnen imiteren”. Het bewijs wordt immers elke vrijdagavond op dit jazzpodium voor 100% geleverd!
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 14 november 2025
