ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Dig d’Diz & Francien van Tuinen. Bezetting: Jan Menu (baritonsax), Maarten van der Grinten (gitaar), Jan Voogd (contrabas) en Francien van Tuinen (zang). Programma: standards en enkele eigen composities/ bewerkingen
De cryptische naam van het kamerjazz-trio Dig d’Diz werd al vrij snel verklaard: het was een afkorting van Drie Is Goedkoper: De Drummer Is Ziek, al liet men de laatste letter voor meer interpretaties open (ziek/ zat/ zoek…). Misschien was er zelfs gedacht aan het woord zangeres, want deze was gevoegd bij het trio, in de persoon van Francien van Tuinen. Zij mocht nog even in de coulissen blijven tijdens het openingsnummer Serenade in blue, een van de vele standards die deze avond de revue zouden passeren. De inleiding was tergend langdurend abstract, totdat er ineens een lekkere laidback- cadans ontsprong. De heren, oude bekenden op dit podium, lieten meteen al horen dat het een heel mooie avond zou worden, met de zangeres kon het alleen nog maar mooier worden. Oud-UT-student (toen nog THT) was baritonsaxofonist Jan Menu, die al 26 optredens alhier op zijn naam heeft staan. Diens meest recente concert dateert toch alweer uit 2016, de andere 25 zullen wel terug te vinden zijn op Jazzkroniek de Tor. Iets minder vaak was gitarist Maarten van der Grinten hier te bewonderen: 23 keer. Een paar voorbeelden: in 2025, 2017, en twee jaren daarvoor, toen tevens met de contrabassist van dienst: Jan Voogd. Deze oud-Enschedeër spande de kroon, met maar liefst zes-en-dertig optredens op dit Jazzpodium, waaronder in 2020.
Voordat ik nader inga op de inbreng van de zangeres, nog even een dikke pluim voor de instrumentalisten. Jan Menu blijkt een warm pleitbezorger voor en afrekenend met het vooroordeel dat een baritonsaxofoon slechts sporadische riffjes ter opvulling kan bieden. Hij laat het instrument als een volwaardige melodische (diepe) blazer klinken, ronduit betoverend. Het was smullen van zijn solistische bijdragen. Gitarist Maarten van der Grinten verraste ook nu weer met zijn vindingrijke en virtuoze spel. Grote bewondering geldt ook voor contrabassist Jan Voogd, die meer dan ritme genoeg voortbrengt om een drummer compleet overbodig te laten zijn. Het trio liet het regelmatig onbedaarlijk swingen.
En dan nog even de focus op zangeres Francien van Tuinen. Voor mij was zij het vierde instrument, en niet alleen door haar scat-bijdragen. Haar prachtig kleurende timbre en zorgvuldig gedoseerd timing paste gewoon perfect in het plaatje. Woord voor woord was de tekst te verstaan in haar eigen bijdrage In mijn tuin is plek voor elk gewas (een knipoog naar inclusiviteit) en haar Nederlandse vertaling van Tenderly, hier Tederlicht. Ook de voor mij onbekende ballade One less bell to answer van de juist érg bekende Burt Bacharach was een verrassing: ineens hoorden wij haar in een lager register zingen, waarna zij zich liet ontvallen: “Zielig, hè?”
Niet vaak maak ik een concert mee met louter hoogtepunten, maar dit was er zo eentje...
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 21 november 2025