ALMELO, Grote Kerk, vrijdagavond. Uitvoering van Messiah van G.F. Händel door: Toonkunst Almelo, Van Wassenaer Consort, Margreet Rietveld (sopraan), Carina Vinke (alt-mezzo), Max Bruins (tenor) en Timothy Nelson (bas-bariton). Algehele leiding: Arno Vree
In het voorwoord van dirigent Arno Vree stond te lezen dat de componist binnen drie weken deze compositie had voltooid. In zo’n periode is het onmogelijk om het werk in te studeren, want Händel vraagt heel veel van de uitvoerenden. Des te knapper was het dan ook dat het Toonkunstkoor een zo degelijke koorklank aan de dag legde. Ook de alom gevreesde problemen met de hoogste noten (er wordt zelfs een “hoge” Bes gevraagd van de sopranen) waren niet in het geding. En dan heb ik het nog niet eens over die eindeloze reeksen snelle (16en) noten, niet zelden verbonden met fuga’s (na elkaar inzetten). Petje af voor de koorzangers- en zangeressen! Heel even leek het alsof de concentratie vlak na de pauze wat afgezwakt was, maar dan is er altijd weer die alerte dirigent Arno Vree, die zijn troepen weer “bij de les” dwingt. Al is het deel na de pauze met een klein uur iets korter, ik geef het je te doen, om bijna non-stop honderd minuten vocaal actief te zijn!
Blij verrast was ik met de keuze voor het Van Wassenaer Consort. Er werd spatzuiver en accuraat gespeeld, met natuurlijk een heldenrol voor hobo, trompetten, pauken en de verrassende vioolbegeleiding van concertmeester Niki de Vlaming in de sopraanaria If God is for us. Over solisten gesproken: over wat een glasheldere, wendbare en loepzuivere stem beschikt sopraan Margreet Rietveld, telkens een genot om naar te luisteren. In 2019 hoorden wij haar met ditzelfde koor in een uitvoering van de Johannes Passion. Ook de warme en krachtige altklank van Carina Vinke tilde het muzikale niveau naar een nog hoger plan. Gelukkig mocht zij de nodige aria’s zingen, zoals But who may abide en het duet met sopraan He shall feed His flock. Ook de keuze voor bas-bariton was voor mij een schot in de roos. De man vulde met zijn indrukwekkende stemgeluid met gemak de hele kerk en had veel gevoel voor het tot uitdrukking brengen van de tekst, iets wat past bij de stijlperiode barok. Van het viertal was ik het minst gelukkig met de inbreng van tenor Max Bruins. Het was alsof hij puur op kracht zong en af en toe zelfs technische problemen had in de hogere regionen. Ik miste de nodige subtiliteit, die hoort bij deze muziek. De man heeft beslist een geschikte stem voor muziek uit de romantische periode, maar een belcantoaanpak van barokmuziek vind ik niet echt passen. Naschrift: daags na publicatie meldde de tenor dat hij ziek was en daardoor zijn stem op een andere manier moest gebruiken. Jammer dat ik hiervan pas zo laat op de hoogte was, dan zou mijn oordeel wellicht milder geweest zijn. Beterschap, Max!
Het hoogtepunt heeft Händel bewaard voor het slot van deel 2: het overbekende koor Hallelujah. Hiervoor waren in het diepste geheim gastzangers van collega-koren Akkoord, De Lofstem en Together geworven. Op de twee gloednieuwe balkons zongen zij uit volle borst mee, terwijl het publiek -traditiegetrouw- in de benen kwam.
Het 90(!)-jarig jubileumjaar van Toonkunst Almelo zal muzikaal mede gestalte krijgen door een uitvoering van Bachs Johannes Passion, dus noteer in uw agenda: 20 maart 2026
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling
Gehoord op: 28 november 2025