header7

 

ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond (pakjesavond). Concert door DCCB. Bezetting: Monic Kersten (zang), Bas Konings, Joost Hagen, Arjan Stam, Rémi Keupink (trompet), Jan Olisläger, Gerd Pol, Henri Gerrits, Gert Nijenbanning (trombone), Gerlo Hesselink, Rob Sijben, Ewout Dercksen, Roel Penterman, Kees van Dooremalen (saxofoon), Wim de Vries (drums), Taeke Stol (bas), Igor Herstel (piano). Programma: composities van Ewout Dercksen van de cd Salud
 
Op deze vrijdagavond 5 december pakken de meeste mensen cadeautjes van de goedheiligman uit, onder het genot van kruidnoten. Anderen gaan naar De Tor en komen daar luisteren naar één groot cadeau. Vanavond staat er een primeur op het programma: Salud – een muzikale toost van Ewout Dercksen ter gelegenheid van zijn nieuwe cd, samen met de Dual City Concert Band. 
 
Al vroeg in de avond wordt het publiek meegetrokken in de gedachten van Dercksen. Het stuk Cautious Hope is een compositie die Dercksen twee jaar geleden schreef en opdroeg aan zijn broer Thijs Dercksen. Het nummer bevat een solistisch begin voor basklarinettist Kees van Dooremalen, waarna het optimistische thema van het stuk klinkt. De lyrische lijnen bouwen steeds meer op tot de solo’s. Improvisaties van Dercksen, pianist Igor Herstel en drummer Wim de Vries zetten de melodische lijnen voort, maar maken ook ruimte voor nieuwe harmonische en ritmische ideeën. Tussendoor wordt er in de backgrounds spanning opgebouwd en opgelost, de luisteraar hoeft zich niet te vervelen. Het stuk wordt afgesloten met het hoopvolle thema.

Het album Salud bevat ook vocale stukken, gezongen door Monic Kersten, zoals The Good Bits, een smaakvolle ballad. Dercksen wil op deze avond graag ook werk van Kersten laten horen: Listen to the Sound, in een eigen arrangement. Het lied behandelt een actueel thema: de wereld zou een stuk minder erg zijn als mensen eens meer naar hun hart zouden luisteren. In het lied hoor je sterke pop- en funkinvloeden terug en strakke lijnen van de blazerssectie. Trompettist Rémi Keupink speelt een heerlijke solo met plunger. Ook laat de band in dit nummer nog een knap staaltje solfège horen, waarbij Kersten lijnen voorzingt en de band deze met de nodige hilariteit naspeelt.
In het volgende nummer, Walking through Mountain Scenery, wordt de luisteraar meegenomen op muzikaal avontuur door de bergen. De intro van het stuk is een gesprek tussen Dercksen en Kersten en gaat vloeiend over in het thema. Dit thema voelt aan als de imaginaire berglucht: fris en koel. Trombonist Ron Olisläger en bassist Taeke Stol soleren. Stol weet met zijn strijkstok de lyrische lijnen van het stuk erg goed voort te zetten. Binnen de compositie wordt er twee keer opgebouwd naar een climax, het denkbeeldige moment dat je op de top van de bergkam aankomt en het nieuwe, prachtige landschap aanschouwt. Op de top van de tweede berg eindigt het stuk. Als kers op de taart legt lead-trompettist Bas Konings nóg een octaaf boven op het laatste akkoord, wat leidt tot een spetterend slot. 
 
Melancholia de Bornos gaat over de heimwee van Dercksen naar het Zuid-Spaanse stadje Bornos. Het is een nummer met een relaxte sfeer, alsof je aan het Spaanse strand ligt en je voelt een heerlijk koele bries overwaaien. Saxofonist Rob Sijben speelt een fantastische solo op zijn sopraansax en ook Keupink improviseert uitstekend over deze fraaie compositie. 
De avond wordt afgesloten met Positive Thinking. Het idee van deze titel komt goed naar voren in het uptempo, opgewekte thema van dit stuk. Saxofonist Gerlo Hesselink improviseert knappe lijnen: van hoog naar laag, snel en langzaam. Er volgt een saxofoonspecial, met daarachter een warme deken van geluid van de koperblazers. De dynamische verschillen zijn groot en het stuk bouwt steeds verder op naar een spectaculair einde. 

Al met al een concert met een feestelijke afdronk: Salud!

 

Geschreven door: Bas Arentsen
Foto's van: Jan Geelen
Gehoord op: 5 december 2025

 

vandaag 152

gisteren 348

deze week 780

afgelopen maand 2331

tot nu toe 436616

Kubik-Rubik Joomla! Extensions

                                                                                                                                                 

   © Jan Geelen