ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Floriaan Wempe Quartet (Floriaan Wempe: tenorsaxofoon, Rodolfo Ferreira Neves: trompet en bugel, Rob van Bavel: piano, Steve Zwanink: contrabas en Willie Jones III: drums). Programma: composities van Floriaan Wempe, Cedar Walton, Joe Henderson, Miles Davis en Horace Silver
Na vrijwel precies twee jaren was tenorsaxofonist Floriaan Wempe weer uit de hofstad afgereisd: zijn vorige optreden was op 15 december 2023. In zijn kielzog had hij twee oude bekende meegenomen: contrabassist Steven Zwanink (alhier al in 2016, tweemaal in 2023 en voor het laatst vorig jaar) en Rob van Bavel, op deze avond voor de negende keer in tien jaar: 2014, januari 2015, april 2015 en december van dat jaar, in 2018, 2021 en tweemaal vorig jaar. Nieuw op dit podium waren voor mij trompettist Rodolfo Ferreira Neves en drummer Willie Jones III, maar deze heren mogen beslist dit jazzpodium aan hun adressenlijstje toevoegen, zo moge blijken uit de rest van dit verslag.
Vanaf de eerste maten van het openingsstuk Mamacita van Joe Henderson was duidelijk: dit was het niveau van “met-de-deur-in-huis” ensemblespel. De mannen speelden elkaar de muzikale bal toe alsof ze al jaren dag-in-dag-uit samenspelen. Dat geldt misschien nog wel voor de laatste tijd, want alleen al deze week was tussen optredens in twee genitieve steden (des Gravenhage en des Hertogenbosch) nog maar net plaats voor een gig in Enschede. Ook Hindsight klonk lekker opgezweept, dankzij de solide ritmesectie en wat wás die pianist Rob van Bavel weer in vorm! Vaak werd de inleiding gevormd door een duet van de blazers op hout en koper: dat blijft een wonderschone combinatie. Na de jazzwaltz The Observer werd het echt even rustig met een medley van Acquiescence en Love Me (beide composities van de saxofonist en naamgever van het vijfpersoons (?)-quartet), aangekondigd als een bossa en een ballade, maar met de beste wil van de wereld kon ik geen bossa-ritme ontwaren. Wel hoorden we ineens de bugel en hanteerde de drummer kwistig de brushes, om de subtiele sfeer te onderstrepen. Nog voor de pauze was het beestachtige tempo weer terug, inclusief een vlammende drumsolo, in Firm Roots.
Na de pauze stonden er nog vijf stukken op het programma, exclusief een onverwachte toefgift: sommigen hadden zich al gehaast naar de garderobe en moesten dus met de jas aan genieten van Miles Davis’ The Theme. What To Do (Wempe) is het titelstuk van de toekomstige EP, “koperloos” en in een lekker medium swing- tempo. Heerlijk, hoe die drummer de pianist goed aanvoelde en zelfs de contrabassist pakte zijn strijkstok erbij. Voor Bolivia voegde zich de trompettist zich weer bij het viertal. Hier waren het Van Bavel en Neves die een één-tweetje ten beste gaven. Jammer, dat de gelijknamige vrijwilligster deze avond niet achter de bar stond, want veel titels zullen niet aan haar voornaam gewijd zijn, Cedar Walton toondichtte al in 1993 het rustige Dear Ruth. Voorafgaande aan de toegift klonken nog Quicksilver, met alweer zo’n magistrale solo van de Braziliaanse trompettist en een heuse drumsolo en aansluitend nog een eigen werk van Wempe: Gonna Be Alright, nou dat wás het al!
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 12 december 2025
