ENSCHEDE, Jazzpodium De Tor. Concert in de serie Ruud Ouwehand ontmoet, met Hermine Deurloo (chromatische mondharmonica) en Karel Boehlee (piano). Programma: standards van o.a. Ruud Ouwehand, Toots Thielemans, Bill Evans, Ivan Lins en Rogier van Otterloo
Een trio, zonder drums noch schetterend koper, dat zou toch vragen om een “overdwars”- opstelling, zou je kunnen denken. Niets bleek minder waar, afgelopen vrijdagavond: er werd gewoon “frontaal” gemusiceerd, om twee redenen. Het concert was uitverkocht én men wilde niet onnodig gaan slepen met de kwetsbare vleugel. Feit bleef dat het aangenaam was voor de trommelvliezen, ik wil het zelfs gehoor-zaam noemen: een optreden met een uiterst aanvaardbaar aantal decibellen.
Deze samenstelling (gastheer Ruud Ouwehand, met Hermine Deurloo en Karel Boehlee) kennen we uitsluitend van het legendarische concert met Humphrey Campbell, begin 2017; Ouwehand en Deurloo speelden hier al veel vaker samen: 2024, 2022, later in 2017, zelfs al in 2002, maar van dat concert kan ik helaas geen recensie “linken”. Pianist Karel Boehlee verwende het publiek met zijn altijd heerlijk avontuurlijke solo’s: harmonisch, melodisch, metrisch er ritmisch telkens weer verrassend, net als in 2024, 2022, 2019, 2018 (tweemaal!), 2016 en 2014, om er maar “een paar” te noemen.
Hermine Deurloo was ook op deze avond weer uitstekend in vorm. Zij maakt van elke standard een adembenemend feestje en haar handelsmerk zit ‘m kennelijk in het staartje. Alsof zij dan een soort slotcadens laat horen, neemt zij het laatste muzikale woord en speelt nog even door: heel fraai! Het publiek luisterde bij het slotstuk van de eerste set, The days of wine and roses dermate geconcentreerd dat er niet eens een “open doekje” (applaus) gegeven durfde te worden na elke solo. Binnenkort komt deze unieke muzikante overigens opnieuw naar deze regio, want op zondagmiddag 29 maart aanstaande speelt Bigband Exposure in Hengelo met haar samen in Bigband Exposure meets Hermine Deurloo. Een link met haar grote voorbeeld Toots Thielemans is er nog steeds, getuige de gloedvolle uitvoering van diens composities For My Lady en Bluesette. Een ander hoogtepunt van de avond was voor mij Paul Simons I Do It For Your Love, ooit uitgevoerd door de Braziliaanse accordeonist (één van mijn helden) Sivuca. Dat toonde nog eens duidelijk de verwantschap tussen beide instrumenten aan.
En dan de gastheer Ruud Ouwehand, die ook deze ontmoeting weer had gepland. Hij toonde apetrots zijn gloednieuwe zelfgebouwde Honey-B contrabas en speelde erop alsof hij nooit anders had gedaan. Klonk het instrument mooier? Inspireerde het hem om nóg inventiever te improviseren? Met deze vragen bleef ik niet zitten, ik genoot gewoon weer van zijn ongeëvenaarde spel, voor de zoveelste keer (het tellen heeft zowel de -enige tijd afwezige- chroniqueur Ab Gellekink als ondergetekende al geruime tijd opgegeven). Volgende week gaat de contrabassist uitgebreid berichten over de totstandkoming van zijn nieuwste houten makker, dus wees erbij!
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 20 februari 2026
