(en ze gáven gas!)
ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Martini Grey: Ancel Klooster (drums), Suzan Veneman (trompet en bugel), Efraïm Trujillo (saxen), Ruud Ouwehand (contrabas) en Joost Swart (piano). Programma: werk van album Country City
Meestal houdt Willem Habers de inleiding, maar door zijn afwezigheid viel de eer te beurt aan coördinator van dienst Bertus, die kort maar puntig de vrijwilligers het eerste applaus deed toekomen en tevens een kwinkslag naar de desbetreffende provincie niet kon nalaten. Hij zei hardop dat hij het niet zei en toch was het gezegd: ik hoop dat jullie vol GAS geven. Hoeveel waarheid zat in dit ene zinnetje, want zelfs potentiële bebop-haters (ik ken ze niet!) zouden hun vingers hebben kunnen aflikken bij zoveel moois.
Drummer Ancel Klooster was op deze avond toevallig de enige échte geboren Grunninger (Winschoten), want Jeroen Vierdag (geboren in Haren) moest helaas verstek laten gaan en zag zich vervangen door de inmiddels verTwentse Mokumer Ruud Ouwehand en ook de Drentse Suzan Veneman (Assen) noch Joost Swart (Haaksbergen), laat staan de in de VS geboren Efraïm Trujillo kunnen tot geboren Grunningers gerekend worden. Toch waren stad, platteland en d' Olle Grieze Martinitoren speerpunten van deze Groningse jazzavond.
Wat kregen we te horen? Maar liefst zeven stukken van het album dat een klein jaar geleden is opgenomen in de studio van Trujillo (in Amsterdam, dat dan weer wel): Cinco años en Los Ángeles, Old Roots, Saint Martini, The Storyteller, Tokyo, Song from the Old Country en New York Cab Ride ’94. Dit repertoire werd aangevuld met standards als A foggy day in London Town en You don’t know what love is (een schitterend duet van Ruud en Joost).
Het was heerlijk om de klanken van hout en koper te horen versmelten: de saxen die door “oudgediende” Efraïm Trujillo (zie ook: 2025, 2024, 2022, 2019, 2018, 2017 en 2015) even acrobatisch bespeeld werden als hij zich op het podium manifesteerde (inclusief rollende ogen en dansende wenkbrauwen) en de heel wat statischer ogende uitstraling van trompettiste Suzan Veneman (zie 2025, 2022 en 2019), maar wat kán zij haar instrument sensueel laten klinken! Een schepje er bovenop kwam zelfs nog bij Tokyo, waarin ze de bugel bespeelde. Zij had ook nog een eigen compositie (Old Roots) meegenomen, terwijl de afwezige Jeroen Vierdag toch virtueel aanwezig was met zijn compositie Anthem for Haren: een ballade-achtig stuk. Van de pianist met zijn parelende spel Joost Swart was Saint Martini afkomstig en de initiator van het project, Ancel Klooster, was medeverantwoordelijk voor het arrangement van het slotstuk, New York Cab Ride ’94. Deze man was luid en duidelijk aanwezig en dus verantwoordelijk voor het broodnodige ritmische “gas”. Tot slot de invallende Ruud Ouwehand: wat moet ik nog over hem zeggen? Simpelweg de beste bassist van het Grote Dierenbos!
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 6 maart 2026
