ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Gillespiana (a tribute tot he legacy of Dizzy Gillespie), m.m.v. Michael Varekamp – trompet, Ben van den Dungen – tenorsax, Miguel Rodriguez -piano, Harry Emmery – contrabas en Erik Kooger – drums
Dizzy Gillespie, de man om wie het deze avond ging, was hier in levenden lijve en wel op 7 januari 1988, vrijwel precies vijf jaren voor zijn sterfdag († 6 januari 1993). Achtendertig jaren later waren er zelfs enkele ooggetuigen van destijds aanwezig, maar ook enkelen die alsnog de (resterende) haren uit het hoofd trokken, dat ze er toen niet bij geweest waren. Ik kan mij herinneren dat ik niet voor sardientje wilde spelen (zó vol was het!), maar op veilige afstand luisterde via de Radio: Sesjun zond het live uit.
Voor een aantal bezoekers dat de tand der brandweer kon doorstaan, werd deze avond dunnetjes overgedaan, zij het met een nog springlevende trompettist: Michael Varekamp, die zich ook nog eens zeer verdienstelijk maakte door onversneden te scatten en bovendien een soort Dizzy-geschiedenisles te geven. Destijds speelde Sam Rivers saxofoon, nu stal meestersaxofonist Ben van den Dungen de show. Heerlijk, om deze man weer eens te horen: hij verwende ons al zo vaak, vorig jaar nog, in 2024, 2022, 2019 en 2014, om maar een paar hoogtepunten te noemen. Voor het laag zorgde destijds John Lee, nu was Harry Emmery op contrabas te horen. Deze man heeft zich lang niet laten zien op dit podium: ik kwam een recensie tegen van alweer twaalf jaren geleden. Zijn manier van improviseren is wel heel uitzonderlijk te noemen, soms slaat hij letterlijk op de snaren, wonderlijk maar fascinerend mooi. Destijds geen pianist maar een gitarist: Ed Cherry. Nu op piano de regelmatig terugkerende Miguel Rodriguez (in oktober nog) en daarvóór in 2023, 2019 (toen ook met Van den Dungen, evenals 2014), zelfs eerder dat jaar ook al. Zijn parelende pianospel was wederom een lust voor het oor. Het slagwerk werd in 1988 bespeeld door Ignacio Berroa en nu zagen en vooral hoorden we Erik Kooger. Met deze man was ik niet zo blij. Hij deed zijn uiterste best om zo virtuoos mogelijk over te komen, maar overdaad schaadt, zegt het gezegde. Ik had vaak het idee dat hij aan het soleren was, terwijl het de beurt was aan de trompet- of saxofoon-partij. De man hield zich gelukkig iets in (met brushes of handen), bij piano- of contrabas-soli.
Los van deze kritische aantekening bleef het wel volop genieten van een doorsnee van het gigantische repertoire van deze bijzondere jazzmusicus, die verdient om nog veel vaker gehoord te worden: daarvoor hoeft het niet 2064 te worden…
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Koen Edeling en Jan Geelen
Gehoord op: 27 maart 2026
