ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Mosquito (Arjan Stam – trompet en bugel, Ewout Dercksen – tenorsax, Pieter van Santen – piano, Uli Wentzlaff-Eggebert – contrabas en Erik Poorterman – drums. Programma: muziek met als inspiratiebron Art Blakey

Wellicht was de meivakantie er debet aan dat er slechts 35 reserveringen waren binnengekomen voor het concert van afgelopen vrijdag in Jazzpodium de Tor. Voor wie er wél was, bleek de gang naar dit langstlevende vaderlandse jazzpodium een goede keuze, want wat wás het weer genieten geblazen. Dit laatste in letterlijke zin, want de combinatie van hout- en koperblaasinstrumenten vormt altijd een fraaie klankencombinatie, zeker indien de instrumentalisten van dermate hoge klasse zijn als Arjan Stam en Ewout Dercksen. Beide mannen kennen we natuurlijk van de talrijke concerten die bigband DCCB alhier al gegeven heeft (en ongetwijfeld zal blijven geven). Contrabassist Uli Wentzlaff-Eggebert is evenmin een onbekende op dit podium: we denken terug zijn aan wonderschone spel tijdens concerten in 2024, 2022 (hierover later) en november en maart 2017. Nog even over dat concert uit december 2022: toen stond deze formatie al eens op deze bühne, toen ook al met een programma ter ere van Art Blakey. Dankzij de feilloze documentatie van Jazzkroniek de Tor kwam ik erachter, dat alle stukken, die toen werden gespeeld, vrijwel overeenkwamen met het programma van vrijdagavond. Twee uitzonderingen: Greens at the chicken shack (van Roy Hargrove) en de toegift (aanvankelijk als openingsnummer bedoeld) Moanin' (van Bobby Timmons) waren nog niet te horen in 2022. Voor mij was de luisterervaring echter tóch nieuw, aangezien mijn hooggewaardeerde collega- recensent Bas Arentsen het concert van ruim drie jaren geleden had verslagen. Wellicht een aandachtspuntje voor de heren om het repertoire toch eens vaker te verversen.

Toch ga ik verder met complimenten uitdelen, want naast de uiterst beweeglijke en vingervlugge pianist Pieter van Santen (zie ook: 2022) wil ik ook zeker de drummer benoemen als positieve uitschieter. Hoe vaak krijg ik kromme tenen van drummers die zich willen laten gelden in acrobatiek en decibels. Hoe anders was de aanpak van Erik Poorterman: subtiliteit en dienstbaarheid aan de totaalklank was bij hem troef. En dan heb ik het niet eens alleen maar over de passages die met brushes werden begeleid, ook met de sticks was hij nergens overheersend: een voorbeeld voor velen. Jammer genoeg trof ik zijn naam slechts aan in een concert in… 2014, toen was hij nota bene invaller bij de al eerdergenoemde DCCB. Wat mij betreft hoeft het niet nog eens twaalf jaren te duren voor de man hier weer achter zijn kit plaatsneemt!      

Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Jan Geelen en Koen Edeling
Gehoord op: 24 april 2026