ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond. Concert door Jeroen Manders quartet feat. Maarten Combrink (trombone). Bezetting: Maarten Combrink -trombone, Jeroen Manders – saxofoon, Juraj Stanik – piano, Erik Robaard – contrabas en Wim Kegel – drums. Programma: werk van o.a. Thelonious Monk, Horace Silver en Hank Mobley
Het is bijna wonderbaarlijk dat de programmeurs van Jazzpodium de Tor nog jazzmusici kunnen vinden, die alhier nog nooit gespeeld hebben. Logisch, jong talent als de 21-jarige trombonist Maarten Combrink is nog niet zo heel lang bezig, hoewel toch al in 2024 gesignaleerd op deze bühne, maar dat ik de naam van de gepokt en gemazelde saxofonist Jeroen Manders of die van contrabassist Erik Robaard nergens aantrof in de archieven van Jazzkroniek de Tor, is op z’n minst opzienbarend te noemen. Later bleek dat de achternaam van de bassist verkeerd was gespeld op zowel het "buitenbord" als in het programmablad en met een enkele "o" bleken er ineens acht concerten tevoorschijn te komen! Andere namen waren nóg wat bekender: zowel pianist Juraj Stanik als drummer Wim Kegel waren aanwezig bij het gouden jubileum van de Tor (wegens Corona in Mystiek Theater) en de pianist die Stanik verving (Marc van Roon) hadden we ook al eens mogen begroeten.
Toch stond hier een kwartet (plus één) te spelen, alsof de Tor hun tweede huiskamer was. Er was een grote variëteit aan stijlen en sferen. Zo klonken er eerst twee behoorlijk uptempo stukken, gevolgd door een zwoele onvervalste Bossa nova: O que se sabe de cor van de Braziliaanse gitarist Fernando Leporace, begeleid met welhaast zuchtende brushes. Was ik vorige week al zo opgetogen over de drummer van dienst (Erik Poorterman), deze Wim Kegel paste precies in dat rijtje: hij vulde de desbetreffende solist prachtig aan en drong zich nergens op de voorgrond. Een andere overeenkomst met het concert van vorige week was het tandem koper-hout, nu echter trombone en saxofoon. Ook deze klankkleurmenging deed weldadig aan. Fenomenaal waren echter ook de solo-momenten van zowel Manders als Combrink, maar daarnaast was het pianowerk van Juraj Stanik zeker niet te versmaden, zoals in Five Spot after Dark van de op 95-jarige leeftijd gestorven saxofonist Benny Golson. Vlak daarna schitterde Stanik in een feature zonder blazers: Horace Silver’s Peace. In de lange eerste set (tot bijna half elf) klonk ook nog een walsversie van Mr. Sandman. Het laag was in prima handen van contrabassist Erik Robaard.
Na de pauze hoorden we nog menig hartverscheurende solo’s op trombone: Combrink kon soms lekker “los” gaan, maar ook een ballade-achtige toon uit zijn instrument toveren, zoals in Chelsea Bridge, waarna Manders het stokje fraai klinkend overnam in het tweede deel van de medley: A Flower is a lovesome thing. Nu de mannen eenmaal de weg naar dit Jazzpodium weten te vinden, hoop ik dat ze een volgende keer op meer publiek mogen rekenen, want dat verdienen ze beslist
Geschreven door: Koen Edeling
Foto's van: Jan Geelen en Koen Edeling
Gehoord op: 1 mei 2026
